Debaty sejmoweSzosta Kadencja

Interpelacja w sprawie nieskładania oświadczeń lustracyjnych przez pełnomocnych przedstawicieli Polski w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych - ponowna

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z tym, że otrzymaną od ministra spraw zagranicznych odpowiedź z dnia 24 czerwca 1999 r. (znak BK-6121-728-99) na moją interpelację z dnia 24 maja 1999 r. w sprawie nieskładania oświadczeń lustracyjnych przez pełnomocnych przedstawicieli Polski w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych uznaję za niezadowalającą, zwracam się do pana marszałka w trybie art. 120 ust. 3 regulaminu Sejmu RP o umieszczenie interpelacji w porządku dziennym posiedzenia Sejmu.    Uzasadnienie    W przywołanej interpelacji zadałem ministrowi spraw zagranicznych pytanie, jakie są przyczyny nieskładania przez pełnomocnych przedstawicieli Polski oświadczeń lustracyjnych, kto jest za taki stan rzeczy odpowiedzialny i jakie działania zamierza podjąć minister, aby pełnomocni przedstawiciele wywiązali się z obowiązku nałożonego przez ustawę lustracyjną.    W odpowiedzi minister spraw zagranicznych nie zakwestionował poglądu, iż pełnomocni przedstawiciele Polski są zobowiązani do składania oświadczeń lustracyjnych, gdyż mianuje ich prezydent, a konwencja genewska o stosunkach dyplomatycznych, która jest częścią prawa wewnętrznego RP, określa ich jako szefów misji dyplomatycznych, czyli osoby pełniące kierownicze stanowiska w państwie ze względu na zadania i kompetencje misji dyplomatycznych. Minister wskazał jedynie, że oświadczenia pełnomocnych przedstawicieli mogą być składane jedynie prezydentowi RP, dlatego też ˝nie jest właściwym adresatem interpelacji˝.    Prezydent RP nie może być interpelowany przez posła. Minister spraw zagranicznych jest właściwym adresatem przedmiotowej interpelacji, gdyż na podstawie art. 32 ust. 3 ustawy o działach administracji rządowej ˝ustala organizację i kieruje działalnością przedstawicielstw dyplomatycznych˝, a zatem fakt niewywiązywania się pełnomocnych przedstawicieli - szefów tych przedstawicielstw z nałożonych na nich przez prawo obowiązków powinien spowodować reakcję ministra z decyzją natury kadrowej wyłącznie.    Ponadto - i co najważniejsze - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników służby dyplomatyczno-konsularnej, jedyny obok art. 133 ust. 1 pkt. 2 konstytucji akt prawny zawierający przepisy o trybie powoływania i odwoływania ambasadorów nadzwyczajnych i pełnomocnych, czyni z ministra spraw zagranicznych wraz z prezesem Rady Ministrów stronę w procesie mianowania i odwołania ambasadora. Stanowi o tym § 6 ust. 1 przywołanego rozporządzenia. Dodatkowo art. 133 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, iż ˝Prezydent Rzeczypospolitej w zakresie polityki zagranicznej współdziała z prezesem Rady Ministrów i właściwym ministrem˝.    Na gruncie obowiązującego stanu prawnego rodzą się zatem pytania, których minister spraw zagranicznych może być jedynym adresatem.    1. Czy kwestia nieskładania oświadczeń lustracyjnych przez pełnomocnych przedstawicieli RP była przedmiotem wymiany poglądów między prezydentem RP a ministrem spraw zagranicznych w zakresie przewidzianego przez Konstytucję RP współdziałania tych organów państwa?    2. Czy fakt niezłożenia oświadczeń lustracyjnych przez pełnomocnych przedstawicieli RP nie powinien obligować ministra spraw zagranicznych do złożenia prezydentowi wniosków o ich odwołanie?    3. Dlaczego minister spraw zagranicznych nie wymaga od kandydatów na stanowiska ambasadorów nadzwyczajnych i pełnomocnych złożenia prezydentowi oświadczeń lustracyjnych przed zaakceptowaniem ich kandydatur, skoro obowiązek złożenia oświadczenia przez kandydata ˝w chwili wyrażenia zgody na kandydowanie˝ przewiduje art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. zwanej w skrócie lustracyjną?    4. Dlaczego minister spraw zagranicznych uznaje się za niewłaściwego adresata interpelacji w sprawie oświadczeń lustracyjnych pełnomocnych przedstawicieli RP, skoro wedle obowiązującego stanu prawnego jest takich interpelacji adresatem jedynym możliwym i najwłaściwszym?    W związku z podaną wyżej argumentacją i ze względu na zasadniczą wagę poruszanych spraw zwracam się do pana marszałka o umieszczenie interpelacji w porządku dziennym posiedzenia Sejmu i rozpatrzenie jej w tym trybie wraz z przeprowadzeniem nad nią dyskusji.    Z poważaniem    Poseł Ludwik Dorn    Warszawa, dnia 7 lipca 1999 r.